Usunięcie mięśniaków macicy

 

Szacuje się, że mięśniaki macicy występują u 20-40% kobiet i są jednym z najczęściej występujących rozrostów o charakterze łagodnym. Dla wielu kobiet diagnoza jaką są mięśniaki oznacza stwierdzenie nowotworu- jest to błędne myślenie. Mięśniaki macicy są zmianami o charakterze łagodnym i rzadko przekształcają się w zmiany złośliwe.

Objawy mięśniaków

W przypadku 15-20% mięśniaki macicy nie powodują żadnych dolegliwości, a o ich występowaniu często pacjentka dowiaduje się podczas standardowego badania USG. Dolegliwości zależą od rodzaju zmiany oraz od jej wielkości. Zazwyczaj objawami mogą być:

  • bóle podbrzusza,
  • uczucie parcia na pęcherz,
  • bóle w okolicy lędźwiowo-krzyżowej,
  • problemy z utrzymaniem moczu,
  • bolesne i obfite krwawienia miesiączkowe,
  • przedłużanie się miesiączki,
  • ogólne osłabienie organizmu,
  • problemy z zajściem w ciążę.

Diagnostyka mięśniaków macicy

Najczęściej mięśniaki macicy diagnozuje się podczas ginekologicznej wizyty kontrolnej. Najczęściej aby potwierdzić diagnozę stosuje się następujące badania:

  • diagnostyka obrazowa USG- to podstawowe badanie przeprowadzone drogą przezpochwową (metoda dokładniejsza od badania przez powłoki brzuszne). Badanie jest bezbolesne i nie trzeba się do niego przygotowywać. Pozwala na określenie miejsca występowania zmian oraz opisuje ich wielkość.
  • tomografia komputerowa (TK)- w porównaniu z badaniem USG pozwala ono na dokładniejszą lokalizację zmian. Główna wadą badania jest konieczność napromieniowania.
  • histeroskopia- inaczej zwane wziernikowaniem jamy macicy. Badanie to jest wykonywane głównie przy podejrzeniu mięśniaka podśluzówkowego, a największą zaleta jest fakt, że w trakcie badania można również usunąć zmianę.
  • rezonans magnetyczny (MIR)- stosuje się go głównie w przypadku, gdy badanie USG nie daje jednoznacznych wyników i pacjentka wymaga dalszej diagnostyki.

Rodzaje mięśniaków macicy

Mięśniaki swoim kształtem przypominają kuliste twory i umiejscowione są w obrębie macicy. W zależności od ich położenia wyróżniamy następujące ich rodzaje:

  • mięśniaki podśluzówkowe- umiejscawiają się pod śluzówką macicy i mogą powodować m.in. bolesne i obfite krwawienia,
  • mięśniaki podsurowicówkowe- zlokalizowane są pod błoną, która wyściela macicę od zewnątrz. Mogą one sprawiać ból i być przyczyną niedrożności jelit a także powodem nietrzymania moczu,
  • mięśniaki śródścienne- zlokalizowane są wewnątrz ściany macicy i mogą dawać podobne objawy jak mięśniaki podsurowicówkowe,
  • mięśniaki uszypułowane- są to ruchome mięśniaki, może się zdarzyć, że poprzez szyjkę macicy wydostają się do pochwy powodując przy tym silne skurcze, podobne do bóli porodowych.

Metody leczenia

Pacjentka, u której zdiagnozowano mięśniaki macicy ma do wyboru wiele metod leczenia. Wybór metody uzależniony jest od wieku pacjentki, umiejscowienia i wielkości zmiany.

Leczenie farmakologiczne:

Najczęściej stosuje się terapię przeciwbólową i przeciwzapalną połączoną z terapią hormonalną. Leczenie to jest wskazana przy drobnych zmianach.

Metody operacyjne:

Laparoskopia oraz laparotomia:

Przy stwierdzeniu niewielkich zmian, które kwalifikowane są do leczenia operacyjnego najczęstszą metodą jest laparoskopia. Umożliwia ona poprzez niewielkie nacięcia wprowadzenia narzędzi, które w małoinwazyjny sposób pozwalają na usunięcie wykrytych zmian. Przewagą tej metody nad operacją metodą klasyczną jest fakt, iż skrócony jest czas rekonwalescencji po zabiegu oraz zmniejsza się ryzyko powikłań związanych m.in. z zakażeniem rany pozabiegowej. W przypadku dużych zmian oraz zmian nie kwalifikujących się do leczenia laparoskopowego, operację przeprowadza się metodą laparotomii- poprzez cięcie powłok brzusznych.

Histerektomia:

To operacyjne usunięcie macicy. Zabieg ten jest wykonywany tylko w przypadku gdy mięśniaki macicy szybko rosną, powodując przy tym obfite krwawienia miesiączkowe i poza miesiączkowe. Metody tej nie stosuje się w przypadku kobiet nierodzących planujących potomstwo, chyba, że stan zdrowia pacjentki jest bardzo zły.

Kriomioliza:

Metoda ta polega na wprowadzeniu sondy bezpośrednio do mięśniaka w celu jego zamrożenia.

Embolizacja tętnic:

Zabieg polega na wywołaniu zakrzepicy wokół mięśniaka, dzięki czemu krew nie jest doprowadzana do guza powodując jego stopniowe zmniejszenie.